Ο πόλεμος είναι παρέλαση τρόμου..
Ο πόλεμος είναι παρέλαση τρόμου..
Αισθητοποιείται, βεβαίως, για να πείσει για το τρομακτικό της ύπαρξης του…
Τρυπώνει για παράδειγμα εύκολα στο βλέμμα ενός παιδιού και σκιάζει δια παντός την παραμυθική εκδοχή του μέλλοντος του..
Βεβιασμένα στραγγίζει τον κόσμο από την φωτεινότητα του και τον ντύνει με χρώματα μελανά,τοπία καμμένα, φλογοβόλες εικόνες που δεσμεύτηκαν στον αυτοστιγμεί αφανισμό της ζωής με την απανθράκωση της..
Κτήρια που καπνίζουν αναμνήσεις, ζεστές αγκαλιές, χαμόγελα ανοιχτά και όνειρα και σχέδια και διαφωνίες και πείσματα και χωρίσματα όλα της ζωής τα ανιαρά και τα αγαπημένα..
Και εκεί έξω.. φύσημα παγερό του ανθρώπου η αμάχη.. αδιάκριτη επέλαση σε έντρομα δέντρα, ζώα.
Σκέψου ο μολυσμένος αέρας να φυγαδεύει τα πουλιά,,τα αστέρια να βρωμίζουν εκούσια την άψογη εμφάνιση τους και το χιόνι να χρεώνεται την πινελιά του θανάτου..
Ανυπεράσπιστες καταστάσεις..
Παραλογισμοί.. αγκαζέ η ανατολή με την δύση, ο χειμάζων καιρός με την ένταση της άνοιξης,ο πόλεμος με την βιασθείσα ΕΙΡΗΝΗ..
Και σε όλα η επικάλυψη του γκρίζου..
Οι κλωστές φαιές, η ύφανση μοχθηρή, ο καμβάς τρομακτικός.. ο στόχος επετεύχθη..
Η παρέλαση του πολέμου μόνο τρόμο υφαίνει..
Και ο κόσμος κάθε φορά βρίσκει τον τρόπο να τον ξηλώνει και να ενώνει τα κομμάτια του τρόμου σε ένα άλλο καμβά..στους αιώνες των αιώνων…
—Ευαγγελία Φλέγγα
«Ο πόλεμος θα τελειώσει,
και οι ηγέτες θα δώσουν τα χέρια.
Εκείνη η γριά θα συνεχίσει να περιμένει τον μαρτυρικό γιο της.
Και αυτά τα παιδιά θα συνεχίσουν να περιμένουν τον ήρωα πατέρα τους.
Δεν ξέρω ποιος πούλησε την πατρίδα μας,
αλλά είδα ποιος πλήρωσε το τίμημα».
— Μαχμούντ Νταρουίς
Έργο τέχνης του Yuumei, εμπνευσμένο από τη γενναία Ουκρανή που είπε στον εισβολέα Ρώσο στρατιώτη: «Βάλε ηλιόσπορους στην τσέπη σου, για να μεγαλώσουν οι ηλίανθοι όταν πεθάνεις εδώ».
