Το παραπονεμένο,γεμάτο απορία βλέμμα του παιδιού.
…Το παραπονεμένο,γεμάτο απορία βλέμμα του παιδιού.. η μάνα που σέρνει το παιδί στο καταφύγιο, οι πάνοπλοι στρατιώτες.. γονείς αδέρφια.. τα κατεστραμμένα κτήρια, οι άδειοι δρόμοι,οι σειρήνες που ηχούν, ο διάχυτος φόβος,ο θάνατος..Ο πόλεμος στην Ουκρανία.. Τούτος ο πόλεμος που ήρθε δεν είναι ο πρώτος πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι..με τα ίδια κίνητρα..με τα ίδια μέσα, με την ίδια αναλγησία για τον απλό κόσμο. Η σκακιέρα του πολέμου στήνεται πάντα από τους ισχυρούς… Μόνο που το παιχνίδι για να διεκπεραιωθεί χρειάζεται στρατιώτες και απώλειες και από τα δύο αντίπαλα μέρη, χρειάζεται θεατές και θιασσώτες έτοιμους να τον υποστηρίξουν ή να τον αποκηρύξουν, χρειάζεται τους προαπαιτούμενους όρους της καταστροφής και του αφανισμού..Η σκακιέρα όμως είναι στημένη και κατά καιρούς ενεργοποιείται.. Τούτος ο πόλεμος λοιπόν, που το παρασκήνιο του διερευνάται τόσο προσεκτικά, σαν τους άλλους είναι ..με ακόμη πιο εξελιγμένη πολεμική μηχανή, με ακόμη πιο απρόκλητη προσπάθεια χειραγώγησης του κοσμάκη, με διαστροφικές διαθέσεις από όλους τους εμπλεκόμενους.. αρκεί ο στόχος να επιτευχθεί και να καταδειχθεί ποιός υπολόγισε και προέβλεψε καλύτερα τις κινήσεις του αντιπάλου και κυρίως ποιός θα επωφεληθεί..Αρκετά..δεν μπορούμε να ανεχτούμε καμιά δικαιολογία, αιτιολογία πολέμου, γιατί στις μυλόπετρες του πολέμου, το σιτάρι είμαστε εμείς, ας απαιτήσουμε τώρα τη λήξη του και ας διαμαρτυρηθούμε για αυτή την καταφανή ισοπέδωση της αξίας της ανθρώπινης ζωής και ας μην αφήσουμε..τόπο για τα ανδρείκελα που την υπολογίζουν μόνο με αριθμούς..
Φλέγγα Ευαγγελία
